از روز دوشنبه مدیر جدید تشریف فرما می شود.
این بدان معنی است که من دیگر نمی‌توانم صبح ها تا ساعت ۸:۴۵ بخوابم، تا ۹ دوش بگیرم، تا ۹:۳۰ آرایش کنم و با خودم مسابقه‌ی چی با چی بپوشم راه بیندازم، ۹:۳۰ بروم از پایین خانه‌ام قهوه و بیگل بگیرم و بی خیال بایستم منتظر اتوبوس تا کی بیاید و من و قهوه و بیگل و هدفون و کتاب و روزنامه‌ام را سوار کند و ساعت ۱۰ برساند به شرکت.
شرکت هم که تا ایمیل‌های نگار و آیدا و افرا را جواب بدهم و گوگل ریدر را صفر کنم می‌شود ظهر و باید بروم ناهار بخورم. همین جا فاش می‌کنم که دلیل اضافه‌کاری‌های هر روز و آخر هفته‌ام هم همین است،کسی روزانه از من جواب نمی‌خواهد. ولی خوب پروژه‌ها ددلاین دارند و من مجبورم به ددلاین‌ها برسم و اگر نرسم خیلی بد می‌شود!
به هر حال این‌ها را گفتم که بدانید روزهای صبح تا ظهر ول‌گشتن من به پایان رسیده و از روز دوشنبه مثل کارمندهای خوب ساعت هشت و نیم سر کارم ظاهر خواهم شد. مدیر جدید از حالا ایمیل‌های جدی فرستاده و از قرار معلوم بغل گوش من می‌نشیند و دیگر وبلاگ‌نویسی از سر کار هم ناممکن است. خیلی هنر کنم یک جی‌میل چک کنم و بس..
این شرح حال جهت آرامش روح و روان نگار و افرا پابلیش شد که صبح‌ها ساعت هفت بیدار می‌شوند و به من حسادت می‌ورزیدند. بله…من هم کارمند مرتبی می‌شوم و دیگر عصرها عین شاگرد تنبلی که مشقهایش مانده (که من بودم) و عین دانشجوی منتظر آخر ترم (که باز هم من بودم) اضافه کاری نمی‌کنم.